14 minutos

Texto: Rodri Suárez
Foto: Antía García Sendón

Dou fe. Nos Plenos municipais pasan moitas cousas, tal cantidade que acaba converténdose en censura: imposible abranguer todo. Con todo, moita xente non sabe aínda o que é un Pleno municipal, hai que explicarllo dicindo que é algo así como o Congreso d@s Deputad@s local. Porén, a imaxe non acaba de reconfortar a case ninguén: hai tempo que as tertulias televisivas lle gañaron a batalla aos sobrecargados debates parlamentarios -o que só provoca dilemas entre algunhas especies de dinosaurio- e tamén hai anos que os dispositivos móbiles están máis estendidos que os taquígrafos e os escribanos de actas.

Ou sexa, que todo evolúe, con algunha excepción nas políticas institucionais do modelo aínda vixente, o repelente. Que non permanece só en tan xurásica tarefa. Hai un mundo que supón como mínimo a metade do total -de todas e todas e malia a teima de reducilo “ao mundo da muller”, como se fose un departamento estanco – que atura aínda hoxe modos trogloditas. Rodeados de boas palabras, pero coa barbarie no centro.

Entre o Pleno ordinario que o Concello da Coruña celebrou no mes de outubro e o que tivo lugar en novembro, no Estado Español foron vítimas mortais das violencias machistas catorce mulleres. Tal e como se aprobou a iniciativa do Grupo da Marea Atlántica, o protocolo da corporación indica que antes do comezo de cada sesión plenaria se debe gardar un minuto de silencio por cada asasinada. Pero 14? Habería que gardar 14 minutos de silencio? As lóxicas vellas aconsellarían comprimir a representación da repulsa; facerlle espazo á utilidade; se cadra con cinco xa chegaba. Por fortuna, están a xurdir lóxicas novas, inimaxinables até hai só uns meses. Foron 14 minutos.

A corporación municipal da Coruña púxose de pé. Tamén o público asistente, que na actualidade xa non é tratado como sospeitos@ na súa propia casa. Puideron erguerse ou gardar tamén silencio tod@s os que vían o pleno por streaming, outra das transparentes novidades coas que o Goberno da Marea intenta situar á altura dos tempos as encasteladas rutinas consistoriais (outra é o escano cidadán, por exemplo). E comezou a conta atrás. 14, 13, 12, 11, 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1. Aplauso. E a outra cousa. A outra cousa?

Non chegou a un cuarto de hora, mais foi longo. Cada unha das persoas que alí estivo tiraría as súas conclusións. Fondas. Debería poñelas diante dun espello como xeito de valorar a súa honestidade política. Porque claro quedou que a incomodidade do moito tempo de pé semella ridícula ante a catarata de mulleres asasinadas. Porque evidente foi que ese problema de non saber onde mirar durante uns minutos (como pobres homes facendo pis nun lavabo colectivo) nada supón cando se compara con tantas vidas desperdiciadas polo terror. Porque o silencio non facía máis que facer berrar un problema crónico, que precisa xestos, si, pero tamén accións. E cultura, moita cultura. Sedutora e expansiva, non pechada e desagradable. Un cambio de paradigma que signifique cambio. Que poña á igualdade de xénero (ese término que tanto molesta á fanaticada de Albert Rivera) á fronte de calquera movemento social e político.

Porque durante eses catorce minutos de silencio en María Pita, noutros lugares había demasiadas mulleres sufrindo.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Podes utilizar estas etiquetas e atributos HTML : <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>